آن گنبد نیلگون، آن فیروزه ای ترین فیروزه ای ، آن سادگی در عین پیچیدگی ، آن زیبایی تمام. جایی که امید همه به آن است آسمان مظهر نعمات خداوندی است از طلوع خورشیدش گرفته تا غروب غمناکش . همه و همه بزرگ منتی است بر سر ما. آری ما انسان های به ظاهر شاکر کی شکور خواهیم شد . کی خواهیم توانست قدر آسمان را بفهمیم . آسمان باید درک شود . بیایید کمی با هم  بیاندیشیم آسمان جایی است که خوان نعمتش همه را رسیده . خورشیدش در گستردن پرتو زندگی بخشش بخل نمی ورزد . باران رحمتش مسلمان و غیر مسلمان عجم و غیر عجم و شرقی غربی نمی شناسد اگر بنا باشد ببارد می بارد. آسمان با معرفت تر از ما فاسقان است. بعضی از ما دعا می کنیم خدا کند باران ببارد وخیلی ها دعا می کنند که باران نبارد و آسمان نمی بارد قاصرانی که دعا کردند باران نبارد باخود می گویند که خداوند به ما عنایت کرد در حالی که غافلان اند . خدا و آسمان به فکر آن یتیمی هستند که تو حقش را خورده ای و چکمه ای ندارد که در زمین خیس از باران راه برود و تو خرسندی که خداوند به توعنایت کرده؟ آسمان مرکز اسرار خداوندی است فکر می کنید چرا خداوند بار گاه ملکوتی اش را د رافلاک قرار داد  آیا تا به حال اندیشیده ای ؟ من به تو میگویم : چون آسمان از غدر و نیرنگ زمینی به دور است ، چون آسمان حرص و طمع زمینی ندارد ، چون آسمان از سر حق آگاه است ، چون آسمان عشق را فهمیده و از همه مهمتر چون آسمان ، آسمانی است .